Het nieuwe tarief voor gerechtsdeurwaarders, dat in oktober 2024 van kracht is geworden, had de transparantie moeten versterken en het mogelijk moeten maken om onrechtmatige gerechtelijke kosten te detecteren. Het Steunpunt voor de diensten Schuldbemiddeling van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest trekt aan de alarmbel met een grondige analyse die aantoont dat dit systeem precies het tegenovergestelde effect heeft, in een context waarin de recente professionele loopbaan van de vroegere minister van Justitie een bijzonder licht op deze hervorming werpt.<\/strong><\/p>\n\n\n\n In het rapport aan de Koning van het koninklijk besluit van 18 mei 2024, zei minister Paul Van Tigchelt dat hij streefde naar \u00ab een doorgedreven transparantie, modernisering en het sneller detecteren van niet-geoorloofde gerechtskosten, die mee de oorzaak zijn van de schuldenproblematiek \u00bb. De Nationale Kamer van Gerechtsdeurwaarders daarentegen, was verheugd dat zij had kunnen meewerken aan de uitwerking van dit tarief, met de mening dat dit het imago van de beroepsgroep zou verbeteren. Er werd gesteld dat het tarief de kosten die voortvloeien uit de interventie van deurwaarders aanzienlijk zou verlagen.[1]<\/a><\/p>\n\n\n\n Sinds de publicatie van dit nieuwe tarief, heeft het Steunpunt – Schuldbemiddeling niet opgehouden om de vele duistere punten te benadrukken. In plaats van het systeem transparanter te maken voor de burgers, lijkt het nieuwe tarief de complexiteit ervan juist te vergroten en de weg te banen naar een significante stijging van de kosten die worden gedragen door mensen die al in financi\u00eble moeilijkheden verkeren.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n De juristen van het Steunpunt – Schuldbemiddeling hebben dit nieuwe tarief bestudeerd en een gedetailleerde analyse gepubliceerd op hun website<\/a>. Voor Anne Defossez, directrice van het Steunpunt, is de vaststelling onomstotelijk : \u00ab Dit tarief is noch duidelijk, noch transparant, noch goedkoper voor de burgers. \u00bb<\/p>\n\n\n\n